Tant pis
Ik stond ongetwijfeld te staren, dat kan niet anders. Ik hoop dat niemand dat gezien heeft, want staren is niet beleefd. Maar ik kon gewoon niet wegkijken, het was te herkenbaar! Ik zag vandaag namelijk een dame een glazen draaideur poetsen precies zoals ik dat zelf ook zou doen.
Poetsen is niet één van mijn vele talenten. Mijn talenten bevinden zich eerder in de nuttelozere levensgebieden, maar dat terzijde. Ik hou de boel proper, maar zo van die poetspolitievrouwen van op tv zouden het hoogstwaarschijnlijk ongehoord vinden dat ik niet viermaal per jaar mijn keukenkasten binnenin uitwas. U begrijpt het plaatje: ik heb andere prioriteiten.
Nu was die mevrouw wel een professionele poetsdame, want ze had een roze schort om en een karretje met zwabber en al dat soort spul, maar dat maakte de situatie alleen maar meer staarverleidelijk.
Dus daar was die draaideur. Die draaide. Omdat ik er vijf minuten eerder doorheen gedraaid was, wist ik dat het geen automatisch exemplaar was, maar zo eentje waar je zelf tegen moet duwen. Dat deed die mevrouw dus. Met haar zwabber, want ze zwabberde met kracht. Maar doordat ze de glazen ruiten van die deur met zoveel kracht zwabberde, draaide die deur dus veel te snel, en kon ze elke keer dat een ruit haar passeerde, maar een stukje ervan poetsen, en dat ding draaide maar, en ik zat daar te staren en me af te vragen hoe ze wist welk deel van welke ruit ze al gedaan had, en ze zwabberde maar, en die deur draaide maar en toen
blokkeerde die draaideur.
Zodat ze de twee ruiten die naar haar gericht waren, grondig kon poetsen en droogvegen. Ik was zowaar trots op haar, de veegstrepen uiteraard door de vingers ziend.
Daarna heeft ze nog een minuut of wat staan staren naar die deur, duidelijk hopend dat de schwung er terug in zou komen, maar dat gebeurde niet. En dus zei ze: “Tant pis” en rammelde weg met haar kar.
Precies hoe ik het zou doen.
Gearchiveerd onder:Andermans woorden, Huis-, tuin- en beestenboel | 4 Comments
Voornemen
Eigenlijk is mijn voornemen voor 2012 ‘harder op tafel kloppen wanneer ik boos ben’, maar ik denk dat ik dat maar ga vervangen door ‘een dertigerscrisis nemen’. Het moet maar eens gedaan zijn met altijd van die voornemens waar ik een beter mens van moet worden. Een dertigerscrisis dus. Ik heb er in elk geval de leeftijd voor, en het is nog hip ook. Ik denk dat ik maar begin met een nieuwe look, hair extensions of zo, en een Fiat 500 die daar qua kleur bij past. Oh, en gekleurde lenzen! Een smartphone wil ik ook, maar de jongetjes van 11 waarmee ik in de metro sta hebben allemaal zo’n ding, dus ik denk niet dat dat helemaal in de crisiscategorie valt. Maakt niet uit. Bestaat die Fiat 500 trouwens in cabrioversie? Dat lijkt me aangenamer voor de poezen waarvoor ik de achterbank speciaal in fleece ga laten overtrekken. Maar dan hebben we ook wel zetelverwarming nodig, want Muffin heeft graag een warme plek. En een fleece jasje in dezelfde kleur als haar ogen. Spike heeft geen jasje nodig, da’s niet stoer genoeg. Een zonnebril misschien, maar meer niet. Oh, en een eiland, dat heb ik ook altijd gewild. Een privé onbewoond eiland met een hangmat en wifi. Volgens mij vergeet ik alleen de plastische chirurgie nog, maar ik denk dat ik die maar ga overslaan. Op dat eiland kom ik tenslotte toch niemand tegen.
Gearchiveerd onder:Bekentenissen | 7 Comments
- Als je je huis bij schemering gepoetst hebt, zorg er dan voor dat je gasten de volgende dag ook pas na zonsondergang toekomen.
- Maak nog vlug iets af, zodat je het gevoel hebt dat je dit jaar iets wezenlijks gepresteerd hebt. Documenteer je verwezenlijking.
- Wacht nog even met het kopen van een nieuwe wasmachine tot de koopjes beginnen.
- Maak een back-up van je harde schijf, voor als de wereld effectief vergaat in 2012.
- Stel je lijst met doelstellingen voor het komend jaar op. Oh ja, en evalueer je lijst van 2011 met een milde blik.
- Huil, naar aloude traditie, je ogen uit je kop bij ‘Love Actually’.
Gearchiveerd onder:Uncategorized | 1 Comment
Nu heb ik iets geks! Allez ja, niet ik, maar mijn pannenlikker heeft iets geks. “Iets geks” betekent bij mij meestal “iets waar ik geen logische verklaring voor heb”, en dat is precies wat het is.
Ongeveer een week geleden heb ik vermoedelijk mijn pannenlikker te dicht bij een vuurhete kookpot gehouden. Gevolg: een gesmolten rubberen hoekje. Ik overwoog toen om hem op de verwarming te leggen, maar dat leek me niet erg stollingsbevorderend, en daarna bedacht ik dat de ijskast een beter idee was, maar dat deed ik toch ook maar niet omdat wat voor chocolade geldt, niet per se voor rubber van toepassing is. Dus legde ik hem gewoon op het aanrecht in afwachting van het stollingsproces. Daarna zou ik hem gewoon weer in de lade leggen alsof er niks gebeurd was.
En dan nu het gekke: dat rubberen hoekje stolt niet! Als ik het aanraak, blijft er rubber aan mijn vinger kleven, net als op dag 1.
Ik vind het zo jammer om hem weg te gooien, want behalve een vloeibaar hoekje is er niks mis mee, maar om nu met dat hoekje in mijn pudding te zitten, dat gaat me dan ook weer te ver. Ik zou het eraf kunnen knippen.
Maar in tussentijd kan ik er niet tegen dat ik niet weet waarom dat rubber niet terug stolt. Kan iemand mijn geest even verlichten?
Gearchiveerd onder:Huis-, tuin- en beestenboel | 2 Comments
IT’ers en ik
IT’ers en ik, wij begrijpen elkaar niet. We verzanden in het ene misverstand na het andere, simpelweg omdat we denken dat we dezelfde taal spreken (Nederlands), maar dat is niet zo. IT’ers spreken namelijk IT, en ik spreek Fleempaards. Ik versta enkele woorden IT’s, en dat wekt de illusie dat ik ook volledige IT-zinnen versta. Ik knik zodra ik iets begrijp, en dat moedigt hen aan om door te gaan. Als ik, zoals mijn diensthoofd, vanaf zin 1 duidelijk zou maken dat ze hun intern vertaalprogramma moeten activeren en lekentaal spreken, zou het misschien anders zijn, maar dat is dus niet het geval. We denken dat we dezelfde conclusies getrokken hebben uit een vergadering, we denken dat we het verslag van die vergadering en de bijhorende takenlijst op dezelfde manier interpreteren, maar dat is niet zo. En dan komt de deadline, en zeg ik: “Oei, de beelden op de homepage zijn er nog niet. Zorg je daar nog even voor?” En dan zegt hij: “Dat gaat niet zomaar even, hoor. Dat kost me zeker nog een week. Vandaag zou de lay-out in orde zijn.” En dan zeg ik: “Beelden, dat hoort toch bij lay-out?” en dan zegt hij: “Neenee, die beeldencarroussel, dat is een module. Je had toch niet gedacht dat vandaag alle modules zouden werken?!” En dan zeg ik niks, want wat ik denk is duidelijk niet het juiste antwoord.
Gearchiveerd onder:Kunst - Wet | 6 Comments
Vanuit de buik
Ik vind het maar niks om me kwetsbaar op te stellen. Ten eerste is het niet cool, en ten tweede kan iemand je zomaar een stomp in je maag geven zodra je je armen laat zakken. Dat is geen goeie overlevingsstrategie. Anderzijds heeft een mens wel iets beters te doen dan overleven, dus daar zit je dan, te twijfelen of wat je wil het waard is om jezelf belachelijk te maken. Of je het echt echt graag genoeg wilt. Of het uit je ziel komt, quoi. Ik heb vaak ruis op mijn ziel. Die wordt meestal veroorzaakt door mijn verstand, soms door mijn gevoel. Dat gaat zo: mijn ziel zegt A. Mijn verstand komt daarop met een lijst maren om u tegen te zeggen. En mijn gevoel, dat om de één of andere reden meent minder armslag te hebben dan mijn verstand, gaat dan overstag. Gevolg: buikpijn. Zo gaat dat, maar dan razendsnel. Vaak merk ik pas dat ze weer bezig zijn geweest zonder mijn mening te vragen als ik buikpijn heb. Dan moet ik terugpuzzelen van mijn buik tot de A, en hopen dat ik niet bij een A’ uitkom, of bij een D. Als ik mijn verstand niet in de gaten hou, en het krijgt de kans mijn gevoel te overdonderen met argumenten, kan het namelijk erg listig uit de hoek komen. Hoe kwam ik hier nu bij? Ah ja, wat je echt echt wilt. Om de één of andere reden komt er vaak een punt waarop ik me kwetsbaar moet opstellen om te komen tot wat ik echt echt wil. Niet fijn. Niet cool. Akelig. Buikpijn.
Gearchiveerd onder:Bekentenissen | 2 Comments
Coördinatie
Omdat de sjaal van mijn dromen niet blijkt te bestaan, ga ik hem zelf maken. Hij moet breed zijn, minstens 30 centimeter, en lang genoeg om twee keer rond mijn nek te gaan. Groen moet erin, en rood en roze, en er moeten bloemigheden aan te pas komen, en ik wil er sierknopen op. Hij mag uiteraard niet prikken of rafelen en hij moet friemelbestendig zijn. Ik ben een sjaalfriemelaar.
Nu weet ik niet waar ik slechter in ben: danspasjes waarbij je met je armen iets anders moet doen dan met je benen, of handwerk.
Sinds kort organiseert mijn werkgever zumbalessen tijdens de middagpauze. Zumba is sport op feestmuziek, zoiets. Met pasjes. Het heeft me twee maanden gekost vooraleer ik durfde mee te doen, maar nu ben ik verslaafd. Ja, ik ben de Bridget Jones die naar rechts zwiert wanneer de hele groep naar links draait, en dat soort dingen de hele les lang, maar weet u wat: je m’en fou, want ik heb de hele tijd een grote glimlach op mijn gezicht. Vanzelf. Ik kan het niet, maar ik doe het wel, zoiets. Heel bevrijdend.
Dus misschien werkt dat ook wel voor haken. Als ik nu voor de gemakkelijkste steek ga, en ik volg de youtube-filmpjes zeerrr nauwgezet, en ik maak eerst een testlapje om zeker te zijn dat het resultaat er niet uit ziet als een bolletje wol waar vijf katten mee gespeeld hebben… Heel misschien…
Gearchiveerd onder:Huis-, tuin- en beestenboel, Kunst - Wet | 6 Comments
Buiten de doos
Af en toe heb ik nieuwe input nodig. Meestal heb ik teveel input, maar zo nu en dan een gerichte dosis creativiteit in eender welke vorm is één van mijn basisbehoeften (naast schepsnoep en poezen). En dan google ik bijvoorbeeld “cursus Leuven”. (Leuven, dat is waar ik woon.) Als je openstaat voor nieuwigheid, is te ruim zoeken erg leerrijk. Deze moét ik gewoon even met u delen:
- cursus workshop energie healing reiki magie: wie wil dat nu niet?
- cursus betontechnieken: kijk, daar was ik nu zelf nooit opgekomen.
- cursus bijenteelt voor beginners: eerst even mailen of een stadstuintje volstaat…
- cursussen Ableton Live & Logic Pro: eerst dacht ik dat een Ableton een muziekinstrument was, maar die Pro doet me toch vermoeden dat er programmeertaal aan te pas komt.
- cursus kerkorganist: als ik wat minder atheïstisch was (en noten kon lezen)…
- cursus marifoon: wat zijn er veel woorden die ik niet ken! Een marifoon is iets op een boot, blijkt, en je moet examen afleggen om zo’n ding te mogen gebruiken. Zou best cool staan op mijn cv.
- opleiding Caycediaanse Sofrologie: ik heb niet doorgeklikt, het klinkt gewoon te serieus voor mij. Serieus is niet wat ik nu nodig heb. Maar sofrologie is wel een mooi woord.
- cursus Electrostatica: een levenswijsheid als een koe, als u het mij vraagt: “Je mag krachten niet zomaar optellen, je moet ze als vectoren beschouwen en kijken hoe ze lopen.”
- troubleshooting voor kunstnagelstylistes: jammer dat ik geen kunstnagelstyliste ben. Troubleshooting zou ik best kunnen gebruiken.
Gearchiveerd onder:Andermans woorden | 6 Comments
Troostsoep
Benodigdheden:
1 broccoli
2 dikke of 3 dunne preistengels
2 groentebouillonblokjes
peper
water
Werkwijze:
Kieper alles bijeen.
Laat een half uur koken.
Mixer d’erin.
Serveer met een fleece dekentje.
Gearchiveerd onder:Huis-, tuin- en beestenboel | 6 Comments
Proactief
Het is 4 uur, ik kan niet slapen. Ik weet niet of mijn computer zich vanzelf aanpast aan het winteruur, dus misschien is het 3 uur. Voor die ene keer per jaar dat ik wakker lig, kies ik uitgerekend de nacht dat we een uur langer mogen slapen. Mijn bioritme is proactief uit zijn doen.
Geprobeerd en niet afdoend bevonden: tijgerknuffels, een glas water drinken, kruiswoordraadsels, naar het toilet, van 100 tot 0 aftellen, in de tuin naar de kleine beer gaan kijken (het enige sterrenbeeld dat ik herken), me ergeren.
Na bloggen nog op mijn ideeënlijst: chips eten, dweilen, de tafel dekken voor het etentje van morgenavond, verjaardagen aanduiden in mijn agenda voor 2012, rekeningen betalen. Ik denk dat ik maar voor het dweilen ga.
Gearchiveerd onder:Huis-, tuin- en beestenboel | 7 Comments
-
Flora op Flickr
More Photos
