Superieur

09Jun12

Behalve dat ik in het fijnste huis van de wereld woon, staat dat huis ook nog eens tussen de huizen van twee dierenvrienden. Buurman links heeft een hond, en buurman rechts een troepje duiven, een landschildpad en een kat. Buurman hond biedt aan op mijn poezen te passen als ik op reis ben, buurman duif is fan van mijn Muffin. Ik had het niet beter kunnen treffen.

Het fenomeen kat zal wel altijd een beetje een mysterie blijven, omdat die beestjes nu eenmaal hoger op de ontwikkelingsladder staan dan wij armzalige éénlevige tweevoeters (Indien u nog niet wist dat ik een crazy cat lady ben, bent u daar bij deze van op de hoogte), maar toch doe ik regelmatig een poging om een paar van hun goddelijke gedragingen te doorgronden. In mijn eentje, of in overleg met de buren.

Zo kwam buurman duif vorige zaterdag om 8 uur ’s morgens aanbellen (hij had mijn poetsmuziek waarschijnlijk tot buiten gehoord tijdens zijn ochtendlijk duivenvoerritueel) om te zeggen dat ik eens over de haag moest kijken om te zien hoe lief Muffin aan zijn achterdeur naar de muizen zat te kijken. “Ze zit daar zeker al een kwartier, en zo lief!”, zei hij, waarop ik smolt, want wie van mijn Muffin houdt, kan op mijn eeuwige sympathie rekenen. “Maar ze doet niks aan de muizen, hoor, en ook niks aan de duiven.” Ik lachte, want Muffin brengt me tegenwoordig minstens 1 muis per dag.

Zijn eigen kat kwam voorbijgesukkeld. Het arme dier loopt mank van ouderdom, maar ook zij vangt nog elke dag muizen, verzekerde hij me. “En ze eet ze helemaal op”, Ik werd warm vanbinnen van herkenning bij het horen van de trots in zijn stem (Je moet een poezenmens zijn om te begrijpen hoe iemand trots kan zijn op de moorddadigheid van zijn huisdier.) “behalve één stukje.” “De staart?”, vroeg ik. “De staart”, knikte hij met een grote grijns. Ik wilde al zeggen dat die waarschijnlijk te droog uitvalt voor onze koninklijke hoogheden, toen hij zelfverzekerd verklaarde: “Die laten ze over om ons te bewijzen dat ze goeie jagers zijn.”

Ik heb de beste buren van de wereld, en het maakt niet uit hoe ze poezengedrag interpreteren, want een dierenvriend is per definitie mijn vriend, maar eigenlijk denk ik niet dat katten er behoefte aan hebben om zich aan ons te bewijzen. Superieur is nu eenmaal superieur.



No Responses Yet to “Superieur”

  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: