Liewikken

04Mei11

Daarnet liep ik door onze straat, waar ik de geur van verbrand haar gewaarwerd. Waarschijnlijk barbecuende studenten die vergeten zijn hun konijn te pluimen, dacht ik. En op dat moment, vlak na die gedachte en met de geur nog in mijn neus, herinnerde ik me dat mijn vader vroeger eenden leewiekte en dat ik daarnaar keek alsof dat de normaalste zaak van de wereld was. Dat was het ook, toen en daar. Een jaarlijkse traditie zoals kippen slachten of witte kool inmaken. Het klonk als “liewikken” in ons dialect, maar ik ben even gaan surfen, en het is dus “leewieken”, het kortwieken van jonge vogels, zodat ze niet kunnen wegvliegen en netjes in de ren blijven wonen. Een machientje had mijn vader daarvoor, met een gloeiende draad dat het uiteinde van één vleugel wegbrandde. Nu lopen de rillingen me over de rug, maar als kind was ik blijkbaar voor geen kleintje vervaard. De geur van verbrand donshaar in mijn neus, het ene kuiken na het andere.



3 Responses to “Liewikken”

  1. Zolang het maar de pluimen en veren zijn, en niet zoals sommigen doen echt een stuk vleugel amputeren.

  2. 2 Flora Fleempaard

    Euhm, het was een stukje vleugel… Anders werkt het niet😦

  3. het werkt wel hoor als je gewoon in de pluimen snijdt, maar je moet het gewoon elk jaar opnieuw doen want die pluimen groeien natuurlijk weer bij.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: