Sapristie

20Okt09

Hij woonde in de eetkamer van mijn grootouders, mijn overgrootvader. Daar had hij een zetel, in de hoek tussen de vensterbank met sanseveria en de schouw met koperen obussen. Daar zat hij, en dat was het. Meer dan zitten deed hij niet, die vaste waarde in mijn jeugdherinneringen. Hij werd steeds ouder, ook nog na dat jaar dat de koning kwam om hem te feliciteren met zijn honderdste verjaardag, en voor de rest zat hij daar.

De enige regel was dat mijn broer en ik het niet te bont mochten maken. En het kadertje ‘God ziet u‘ ten spijt gebeurde dat wel eens. Het was soms gewoon té verleidelijk om een tent te maken van de zetels en eetkamerstoelen en elkaar dan joelend als indianen te achtervolgen, steeds maar weer de tafel rond, voor de warmgepantoffelde voeten van onze overgrootvader door.
“Wel sapristie!”, pleegde hij te dan te mompelroepen. En van pure consternatie waren we dan instant stil. Want overgrootvader zei nooit wat. Tenzij het zijn grens bereikte. Dan was het “sapristie”.



4 Responses to “Sapristie”

  1. mooi stukje!
    ik zie het voor me.
    Maar wat zou ‘sapristie’ nou zijn?

  2. Hé, dat klinkt bekend in de oren. Sapristie. Meermaals aanhoord🙂

  3. Wat betekent sapristie?

  4. “Sapristie” betekent zoiets als
    «ja santé mijn ratse» of «ja hoein appel»
    «aghiegodverse» komt ook in de buurt, maar Sapristie is gekuister en minder Vlaams Doorwrocht.

    Rian, ik geloof dat een Sapristie iets is dat je gebruikt samen met de haverklap.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: