Bavo en Brandon en David en André

06Jan09

Veel mensen en dingen kunnen mijn goedkeuring wegdragen. Wat ik eigenlijk een bizarre uitdrukking vind, “mijn goedkeuring wegdragen”, want dat klinkt alsof ze ermee zijn gaan lopen en ik ze kwijt ben, maar als ik bijvoorbeeld zit te zwijmelen bij Murakami of Moeyaert, dan gaat die bewondering juist helemaal nérgens heen. Behalve als ik het weer eens niet kan laten om vriend en kennis Michael Cunningham op te dringen. Maar dan nog, dan blijft die bewondering lekker bij me. Tenzij je natuurlijk het type bent dat fanbrieven stuurt naar het onderwerp (het voorwerp?) van je bewondering. Maar zo ben ik er geen, hoewel ik me meen te herinneren dat ik als veertienjarige toch wel degelijk van plan geweest ben om Jason Priestley ofte Brandon uit Beverley Hills 90210 een fleembrief te schrijven, maar dat ging voorbij zodra Brandon Kelly bleek te verkiezen boven Andrea. Vond u dat nu ook zo’n teleurstelling? In elk geval: ik ben fan van veel. Van André bijvoorbeeld, die steevast zijn koffiepauze onderbreekt om klanten met raad en humor bij te staan bij hun keukenkeuzeproblemen. Iets waar wij er nogal wat van hadden. Van de buurvrouw ben ik ook fan, het vrouwtje dat tweemaal daags haar pluizige muts opzet en door weer en wind gaat om haar oude cocker uit te laten. Ze is zelf ook oud, en telkens ze voorbij schuifelt, krijg ik een krop in mijn keel en weet ik niet of ik moet hopen dat het beest eerst heengaat, of zij. Gelukkig ben ik niet degene die daarover gaat. En van Bavo Claes, hoewel hij een beetje uit mijn wereld verdwenen lijkt te zijn sinds hij het journaal niet meer brengt en/of sinds ik geen tv meer kijk. Van honden die hun baasje uit een brand/een meer/een instortend gebouw redden. Die beesten mogen mij alles vragen. Wie mij ook veel, hoewel niet alles, mag vragen is David Sedaris. Iemand die mij met zijn essays hardop en tot tranen toe kan doen lachen, verdient een standbeeld. Of een fanbrief, hoewel ik hoogst waarschijnlijk niet verder zou komen dan “Thank you, Mr Sedaris, for sharing your talent and your weakness with the world.” Moest ik ooit overwegen een mensenman in huis te nemen… Damien Rice is wel stukken sexier, nu ik mijn top drie overloop. Maar mijn mevrouw en ik zijn niet direct op zoek naar een extra bewoner. Bewonderen, dat doe ik netjes van op afstand. Daarom ook dat zo ongeveer geen van dezen op de hoogte is van mijn bestaan, laat staan van mijn fanschap (fanheid? fandom? fante? Help, breinbrand!) Want zelfs als ik maar een heel klein beetje fan was en die persoon zou dat ook weten, dan zou ik waarschijnlijk gaan blozen. En fan zijn is één ding, maar blozen, nee.



One Response to “Bavo en Brandon en David en André”

  1. 1 Karen

    En zouden ze het weten, je zou misschien zelfs geen fan blijven. Ik zou gaan voor fanschap trouwens🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: