Pit – een verhaal (2/2)

08Jul08

(lees eerste deel 1)

Niels de stille, zelfs na een paar biertjes. Zo serieus. “Lachen is voor de jeugd”, had hij eens gezegd. Het had me geraakt, het besef dat niet alle jonge mensen vrij en gelukkig zijn. Niemand wist hoe hij zo geworden was en niemand durfde het te vragen.
Eigenlijk had niemand anders dan hij het kunnen zijn, juist omdat hij degene was die het nooit zou doen.

De wijn stroomde over Saskia’s hand toen ze voor de zoveelste keer bijvulde. De laatste kers werd door de stroom wijn naar de bodem van het limonadeglas gestuwd en kwam dan boven drijven. Niels nam het glas van haar aan. Ook over zijn vingers liep de wijn in fijne straaltjes het gras op. Door hem die laatste kers te geven, handelde Saskia in naam van ons allemaal. Hij verdiende die kers, Niels, meer dan een ander. De anderen hadden hun portie geluk al gekregen.

Ik weet niet of ik het hardop zei, maar ik keek hem aan en zuchtte. “De laatste kers.”
Toen hij dronk en die laatste kers tussen zijn lippen naar binnen zoog, toen hij Saskia zacht dwingend naar zich toe trok zonder de aarzeling van zijn normale bewegingen. Toen hij haar kuste en de kers aan haar mond doorgaf, vroeg ik me af of ik hem onder druk gezet had dat te doen, om die laatste kers niet zomaar verloren te laten gaan. Maar Saskia legde haar hand in zijn nek, en hij kneep in mijn arm, een kneepje dat in principe alles kon betekenen, maar ik voelde dat hij zeker was. De kers bleef heel, ook tussen de lippen van Saskia en vervolgens tussen de tanden van Geert. Toen Geert bij me neerknielde, de kers een bobbel in zijn wang, glimlachte hij eerst naar Niels en kuste me dan. Wild, en het enige dat ik kon denken was: “voorzichtig met de kers!”

Ik keek naar Thomas, en Janne die in zijn armen lag, een twee-eenheid die je alleen in films ziet. De kers had onze gezamenlijke lichaamstemperatuur aangenomen en ik liet ze uit mijn mond terug in het glas vallen. Druppels spatten op mijn pols en ik likte ze eraf. Ik gaf Thomas het glas (ik had teveel ontzag voor hun liefde om die teniet te doen met een onbezonnen kus). Was het dankbaarheid in zijn ogen, of teleurstelling, of een mengeling van beide? Hij aarzelde niet. Dronk, legde zijn pink onder Jannes kin, kuste haar zoals we die twee al miljoenen keren hadden zien kussen. We zagen niet op welk moment de kers in haar mond en het glas in haar hand terechtkwam. Het begon donker te worden.

Saskia vulde bij. Het werd stil en allemaal keken we Janne aan. Zij sloot haar ogen en liet haar hoofd rusten op de borst van Thomas. Het glas in haar hand bewoog niet, de wijn rimpelde geen moment. Zelfs Geert staakte zijn lied. We zouden haar keuze respecteren, dat moet ze geweten hebben. Het warme van hun relatie was wat wij ook wilden, of we het nu toegaven of niet.
Ik denk dat we allemaal onze ogen neersloegen. Ik keek pas weer op toen Janne op haar knieën voor Niels ging zitten en haar handen op zijn oren legde, als wilde ze de stemmen van zijn verleden voor even buitensluiten. Ze liet de kers knappen tussen haar tanden en gaf ze aan Niels. Hun lippen raakten elkaar en ik huiverde. Janne kroop terug naar haar plek en legde haar hoofd op de schouder van Thomas. Die twee leken dichter bij elkaar dan ooit.

Voor het eerst leek Niels bij ons te zijn, echt één van ons, zorgeloos en jong. Hij liet de kers in het glas vallen, dronk een slok, ving de vrucht weer. Ik blies hem in zijn oor. Hij kuste me, of ik hem, of allebei en in mijn kus probeerde ik hem de kracht door te geven zichzelf te zijn.  Hij gaf me de kers en ik proefde het bloedende vruchtvlees. Ik beet niet en toch overstemde de smaak van het zoet mijn slok bittere wijn. Ik keek in Saskia’s felle ogen. Ze knikte.

Elke keer zakte de warme kers tot bijna op de bodem van het glas en kwam dan in slow motion bovendrijven. Saskia schonk bij. Het glas raakte nooit leeg. Het vruchtvlees zwartrood. En toen de twee (het kunnen er ook drie geweest zijn) flessen goedkope wijn erdoor waren, cider, en dan pure martini. Maar dat maakte niet uit. Het was de kers die telde, die ons dreef. Eén kers in een limonadeglas.

De kers werd een pit, veel te snel, hoewel de maan al van donkeroranje helder wit was geworden. Steeds witter, berkenhout wit. De maan en de pit.

Toch bleven we doorgaan, vasthouden aan de kern van die laatste kers.

 

Niels werd ziek toen aids al lang weer uit was. In die tijd dat de wetenschap elk moment kon doorbreken. Maar de doorbraak kwam niet. En Niels zag af. En gaf op. Hij was moe.
Ik wist niet dat ze bewaard was gebleven, tot vanmorgen.
Hij liet me een doosje na, Niels. Een helderblauw rond kartonnen doosje. Met een kersenpit in.

 

Wat zit er in een kersenpit?
Als je hem in de grond stopt, groeit er dan een kersenboom, met diezelfde volle kersen als toen?



15 Responses to “Pit – een verhaal (2/2)”

  1. Ik ben er helemaal stil van…

  2. Kippenvel…

  3. […]
    Vijf minuten lange stilte.
    Slik.
    […]
    Mooi.
    En uitermate sensueel.

  4. 4 Janneke

    wauw!!
    komt er nog meer?

  5. 5 ntone

    mmmm

    flora, dit pakt mij
    hard
    😥

  6. 6 aagje

    *sprakeloos*

  7. 7 liesbeth

    ontroerend mooi !

    je kan ongelooflijk goed schrijven

  8. behind every ,,pit” there lies a story,
    ,,cherrisch” de herinnering…

  9. 9 Karen

    Instant kippevel..

  10. *kucht* :-p

  11. 11 Greet

    Brr :S

  12. Uhum. Ik ga even een teen in de slangenkuil van goedbedoelde constructieve opmerkingen steken. Eerst en vooral vind ik de zomeravond zwoel een meeslepend geschreven. Alleen de overgang naar het heden wringt een beetje. Ik weet het, ik weet het, het is de bedoeling. Maar toch. En nu volgen twintig reacties van andere bloggers die me zullen tegenspreken🙂

  13. 13 Flora Fleempaard

    *maakt een blozende buiging*

    @Eddie: Is het de vorm die wringt, of het feit dat dat laatste stuk er überhaupt staat, of nog iets anders? Wat zou het voor jou beter maken? Dankje, trouwens, voor de teen😉

  14. Van alles een beetje. De overgang wat te abrupt, de kadans van de zinnen (die van de zomeravond zijn wel lekker mellow) botst wat met de inhoud, waarom krijg net jij die pit ? en de filosofische mijmering mag van mijn part sowieso overboord (de boom staat bij de buurvrouw).
    Maar hey, ik zou het niet kunnen schrijven. De beste stuurlui staan aan wal. En ik lees ook vooral prentenboeken🙂

  15. Een wonderlijk verhaal, Mevrouw Flora,
    Vol nostalgie en verlangen naar een tijd die nooit meer terugkomt. Van dit soort vertellingen ga ik altijd gegarandeerd voor de bijl; Ik ben namelijk zelf een oud man en ‘zat van dagen’. En ja, onze kindertijd en onze jeugd komen soms weer pijnlijk bovendrijven, pijnllijk omdat wij zo zorgeloos waren. Zorgeloos? En onze schooltijd dan? Het vele blokken? De angst en de stress om de examens? Maar dat is allemaal vergeten. Enkel de mooie momenten blijven achter in onze gedachtenis.
    Is dit nu een pijnlijk verhaal? Neen, bitterzoet misschien, dat wel. Niels heeft het niet gehaald en dat werpt een schaduw op de herinnering aan die avond, maar het blijft hoe dan ook een bijzonder moment. Ik heb zelf ook zo’n samenzijn meegemaakt, maar ik zal er hier niets over vertellen, want daar heeft een mens tijd voor nodig, zoals jij er hier je tijd voor genomen hebt.
    Die kersenpit heb je mooi gebruikt als symbool voor jullie verbondenheid.
    Vriendelijke groeten,
    Uw Drs.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: