De verdwaalde ooievaar

23Jun08

Het is al even geleden dat ik het boek las. Het moest even sudderen.

Alleen de titel al… Ergens te velde dat trouwe beest met zijn pakketje. En ergens anders, ver weg of dichtbij, hij weet het gewoon niet meer, het dak van de nieuwe thuis van zijn vracht. Mensen wachten. Hij vliegt, zoekt. Hij is moe, zij zijn moe.

Het is niet mijn dagelijkse realiteit, die van vruchtbaarheidsbehandelingen, telkens weer de teleurstelling als ‘het’ niet gebeurt, de angst, het wachten… Daarom las ik het. Ik wou het begrijpen. (Ok, ja, en ook omdat Isabelle Rossaert gewoon goed schrijft, wat ze ook schrijft, daarom ook.) 

En ik beken: eigenlijk ben ik geschrokken. Ik kan het moeilijk uitleggen, net zoals de mannen en vrouwen wiens verhaal Rossaert vertelt, niet kunnen uitleggen waarom ze zo graag dat kind willen dat maar niet komt.
Het is gewoon zo.

meer: www.deverdwaaldeooievaar.be



9 Responses to “De verdwaalde ooievaar”

  1. 1 Isabelle

    Maar van wat precies ben je dan geschrokken, Flora?

  2. 2 Flora Fleempaard

    Hmm, ik vind het moeilijk uit te leggen. Een poging:
    -van het feit dat “de realiteit aanvaarden” voor zo weinig koppels een optie lijkt
    -van het over de grenzen van het lichaam gaan waar één dame over spreekt
    -van de vrouw die zegt dat ze wel spijt heeft dat ze haar eerste kind minder aandacht gegeven heeft in het streven naar dat tweede kind. (Dat gaat recht door mijn hart)
    -van de vraag welke verwachtingen kinderen die zo sterk gewenst zijn, moeten inlossen.

    Waarmee ik allerminst wil oordelen (ik weet dat het zo klinkt).

    Het ligt aan mij, hoor, dat ik dat heftige van ‘ik ben geboren om een kind op de wereld te zetten’ niet begrijp. Dat wist ik al, en toch ben ik geschrokken van in hoeverre het precies een impact heeft op het leven van die mensen…

  3. Ik versta je reactie en heb ze soms zelf ook.
    Maar ik ken ook de andere kant,
    en kan die hunkering heel goed begrijpen…

  4. 4 Isabelle

    HM Flora. Ik denk dat je met je eerste bedenking precies de vinger op het probleem legt. Ik denk dat heel veel mensen bereid zijn om de realiteit te aanvaarden, maar dat het helemaal niet meer duidelijk is wat die realiteit precies is.
    Vroeger was dat simpel: we kunnen geen kinderen krijgen. Nu is dat veel minder simpel: we krijgen blijkbaar niet spontaan kinderen, maar we kunnen behandelen. 9 op tien volhouders van een vruchtbaarheidsbehandeling krijgen uiteindelijk wel een kind, hoor je bij de dokter. Dus wat is dan die realiteit die je moet aanvaarden? Dat je geen kinderen kan krijgen? Of dat je het nog niet hard genoeg hebt geprobeerd? Stel je die ooievaar maar eens voor, die daar tevergeefs rondvliegt met dat pakketje voor jou.
    (Vergelijk het met de vraag : die grote roman van mij, moet ik nog harder mijn best doen om die te schrijven, of heb ik helemaal geen roman in mijn mars? Daar kan ik bijvoorbeeld wel eens van wakker liggen. En het voordeel van een roman is dat daar geen biologische klok voor tikt.)
    Overigens, voor de geïnteresseerden: morgen deel 2 over vruchtbaarheidsproblemen in Humo: het interview met de fertiliteitsarts.

  5. 5 Jessie

    voor mij is het helaas allemaal harde realiteit en ik verzeker je: ik wou soms ook gewoon liever dat ik niet “zo” was….
    zo als in: ik heb écht het gevoel dat ik geboren ben om kinderen te (willen) hebben.
    het is iets waar ik al van mijn 17e héél erg naar uitkijk, over droom en over praat…Als je dan nog enkele jaren moet wachten op de juiste persoon om het mee te doen, dan nog een paar jaar voor ook die persoon er zin in heeft en dan geconfronteerd wordt met feit dat het niet zomaar blijkt weg gelegd te zijn voor jou……dan kan je vrij gestoord worden hoor!

    en je rolt er idd in hé, het begint met “hm het werkt niet”, dan een resem onderzoeken en dan dit en dat en dit en dat…En zolang je hoopt krijgt van dokters ga je maar verder en verder hé….

    ik wens het allesinds niemand toe hoor….

  6. 6 Karen

    Wat Isabelle zegt, kan ik mij perfect in vinden.
    Maar ja, jebt dat hé van die mensen, die die klok niet voelen tikken, die dat gevoel niet hebben🙂. Ook begrijpelijk. Ik heb een moedergevoel van hier tot in Tokio🙂. Ik kan het babytje van de buren niet bekijken zonder te denken dat ik er koste was kost ook zo 1tje wil maken🙂 ooit weliswaar, ’t is niet voor morgen😉

  7. @ Karen: wat betekent je smiley na het stukje ‘…dat gevoel niet hebben :)”?

  8. 8 wolk

    Ze kunnen zo lief zijn, maar ze zijn het evenzogoed net niet.
    Ze kunnen zo lief zijn, maar af en toe heb ik gewoon zin om ze tegen de muur te kwakken.
    Ze kunnen zo lief zijn, maar wanneer word ik eindelijk verlost van die bezorgdheid die immer aanwezig is.
    Ze kunnen zo lief zijn, maar ze laten snottebellen achter op het vensterraam.
    Ze zijn zo lief.
    Het verlangen en hunkeren naar snottebellen op je vensterraam.
    Het verlangen en hunkeren naar dat momentje dat ze zo lief zijn.
    Is het dat?

  9. 9 Karen

    Mn ‘:)’ wou niets speciaals zeggen, maar gewoon zoiets als dat het gewoon de gang van zaken is dat de ene dat biologisch klokje harder hoort tikken dan de ander🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: