Zegt ze streng: “Uw eerste werk morgenvroeg, het ziekenhuis bellen voor een botscan.”

*science fiction visioenen van volgepompt worden met fluostiftvulling en geroosterd worden door laserstralen verschijnen voor mijn ogen*

Wil ik zeggen, maar durf ik niet: “Zoveel pijn doet mijn voet nu ook weer niet, hoor.”

Zeg ik met een klein hartje: “Ok, dokter.”

Pimpajoentje Greet zwiepte een stokje in mijn richting. Mijn allerallerallereerste stokje! Ik vroeg me pas nog af waarom ik nog nooit een stokje gekregen had, et voilà! 

Maar ramp, oh ramp, wat een vraag, joh! Ik weet helemaal niet wat ik moet antwoorden op “Wat is uw opperste moment van glorie geweest in het leven dat u nu leidt?” Ik ben ‘glorie’ gaan opzoeken in Van Dale. Roem en eer, pracht en praal. Naja, ik vind het woord ‘glorie’ wel fijn klinken, maar die betekenissen niet. Ik wil helemaal niet in de schijnwerpers, die schijnen maar in mijn ogen, waardoor ik niks meer zie. 

Mag ik dus het stokje een beetje kneuzen, en er mijn ‘glorie, glorie, halleluja’-moment van maken? Alhoewel, daarmee maak ik het mezelf niet echt makkelijker, want ik heb vaak van die wiiieh-momenten, en eentje kiezen is zoals kiezen tussen kinderchocolade en cinemasnoep.

Een hallelujamoment, dan, dat heb ik wel, halleluja. Of nee… (sorry, Greet, voor het verpesten van je stokje!), eigenlijk was het een hosannamoment. Is dat ook goed? 

Mijn hosannamoment dus:

Familiemoment vlak na één van de herdenkingsmissen van Lilimoens grootvader, een paar maanden geleden. Een sfeer van gemis, maar ook een hecht gevoel, verbonden juist door de afwezigheid van die man met pretogen. Stiltes en grappige herinneringen wisselden elkaar af. En die nieuwe traditie van zes opeenvolgende zaterdagen naar de mis. Halleluja. Een inhaalbeweging om u tegen te zeggen. Gezongen missen, met een echt parochiekoor van buurmannen, oma’s en hosanna’s. Die laatste bleven hangen, vooral in mijn hoofd. Ik geraakte er niet meer vanaf, weken niet. Hosanna in de hoooooooge!
Maar dat familiemoment dus. Tussen foto’s uit de oude doos, ballekes in tomatensaus en appeltaart in, floepte het uit mijn mond, keihard:

“Heilig, heilig, heilig de Heer, de God der hemelse machten
Vol zijn hemel en aarde van Uw heerlijkheid
En nu allemaal!”

En toen zong die hele familie gierend van het lachen:

“Hosanna in de hoooooge”

Ik heb me nog nooit zo aanvaard gevoeld in een groep mensen als toen.

—

Oh ja, en nu mag ik dat stokje dus ook doorzwieperen, he. Awel, ik gooi het naar Johan en naar Oker. *zzzzf*

Ik ben helemaal niet triestig, of ziek, eenzaam of verdwaald. Mijn hoofd zit niet vol frustraties of zorgen of spijt. Ik ben niet afgewezen, ontslagen, uitgescholden of gewond. Het gaat niet slecht met me, ik mag niet klagen, ik heb geen pijn.

Maar wil je toch, heel even, mijn haar strelen? Heel even maar?

Daarnet had ik bijna een kind. Een mevrouw bood het mij aan, zomaar op straat. Daar is eBay niks tegen. 

Het was de luierleeftijd ver voorbij, dus dat was een pro. Maar het huilde nogal… euhm… keihard. 

Dus zei ik “nee, danku” en liep ik door. Ik denk dat ze het inmiddels wel in zijn autogordel gesnoerd heeft gekregen. Tenzij iemand anders het wel wou, natuurlijk. Dat kan ook.

Dat de regering toch wel dreigt te vallen. Betonmolens, wie daar wat van kent, die heeft zijn zaakjes op orde. Tenzij men rekening houdt met de leeftijdspiramide. Over vijftien jaar staan we allemaal aan te schuiven bij de kapper voor een permanent en een paarse spoeling, ik zeg het u, let op mijn woorden. Want wie niet weg is, is gezien, dat weet het kleinste kind. Behalve de jeugd van tegenwoordig. De jeugd wordt vroeger oud dan vroeger. Of dat zeggen ze toch, de mensen. Ach, ze zeggen zoveel. Dat de regering gaat vallen en dat het een hete zomer wordt dit jaar. En een zwoele oktober, vol processierupsenvlinders. Strepen, dat is de nieuwe ruit, zowel voor vrouwen als voor mannen. Ruiten zijn uit. Glassex ook. Bref is het nu helemaal. Kortom.

Niet erg, u bent de enige niet die niet volgt. Als u geluk heeft, vindt u morgen een betonmolen in uw hof. En anders wacht u toch gewoon tot de regering valt.

Een feestje. Sangria. Chips en rauwkostdipdingetjes. Koetjes en kalfjes. En dan:

“Wie van jullie twee is er nu eigenlijk de man?”
Ik weet wat hij wil horen, maar ik kan het hem niet geven, want ik heb het niet, dat hokjes-antwoord.

Want wat is dat, dé man van twee vrouwen? Is dat de persoon die het gras maait? Degene die de gereedschapskist beheert? De vrouw met de grootste schoenmaat van de twee? Of degene die geen stof ziet liggen als ze er met haar neus boven hangt? Die ene die héél zielig is bij griep en dan gepamperd wil worden? Degene die afwast of afdroogt? Zij met de grootste cupmaat of zij met het diepste décolleté? 

Ik kan niet anders, stel hem teleur. Wij houden allebei van shoppen. Hij verandert van gespreksonderwerp.

Naar aanleiding van die rode spuitbus op de badkamer:

Mijn lieve Lilimoen,

je hebt jezelf behandeld met antimuskietensproei voor tropische gebieden!

(Ik wist al niet waarom ik twee nachten geleden zo ineens terugdacht aan Congo…)

Heeft het trouwens gewerkt?

of Waarom staat er een pot mayonaise op onze eettafel?

-ha, dies feder had ich nog mitgebrocht (*haalt pluim uit handtas*)
-füt onser katzen? (onze grootste tijger houdt van pluimen)
-jawohl, für onser grootster katze
-und haben sie das al gesagt?
-tegen der katzie? Nein, noch nicht, ich ware das vergessen
-oei, und wir sein die mayonäse ooch vergessen weg te setzen! 

Een mens vraagt zich toch af hoe ze Sprite (Zero) zo prachtig doorschijnend kunnen houden, zelfs nadat ze er E330, E331, aspartaam, acesulfaam-K en E211 in geroerd hebben. Niet?

Het is zowaar pure kunst!

• loopschoenen: staan klaar aan de deur
• druivensuiker: check
• iPod: opgeladen
• vuilniszak met gaten voor hoofd en armen: geknipt
• zakdoek voor loopneus onderweg en vreugdetranen achteraf: dubbel check
• t-shirt van het goede doel: ongestreken, maar aanwezig
• rugnummer en chip om aan schoen te maken: jawel
• haarspeldjes voor een optimaal zicht: jep!