15 061. Dat is precies hoeveel woorden ik geschreven heb in de afgelopen negen dagen. Woorden voor mijn roman in het kader van mijn schrijfmaand, bedoel ik. De maand waarin ik mijn perfectionistische trekje om de tuin probeer te leiden.

15 601 is best ok, lijkt me. Ik loop in elk geval niet achter op de doelstelling van 1 667 woorden per dag.
Voor de mensen die niet in woorden leven: 15 061 is zo’n 30 bladzijden van een doorsnee roman.

15 061 woorden. Sms’jes en blogberichten en e-mails en verslagen en boodschappen- en takenlijstjes niet meegerekend. Daar heb ik namelijk geen tijd voor. Ik heb het al druk genoeg met de Woordentellen-functie van Word. En met het schrijven, natuurlijk.

15 061 woorden van de verhaallijn van het hoofdpersonage dat een paar maanden voor ik dacht af te ronden, kwam opduiken. Nu spendeer ik gemiddeld drie uren per dag met hem. Gelukkig is hij best aangenaam gezelschap, als je zijn groot ego door de vingers ziet.

15 061. Nog maar 34 939 te gaan.

Ik snap het niet. Echt niet. Het zal wel weer aan mij liggen, vast, maar toch word ik er zo ongelooflijk pissig van. Zinloos, natuurlijk, maar ik heb mijn zet-de-stress-uit-knop nog niet gevonden.

De eerste keer dacht ik dat het iets eenmaligs was. Dat kan namelijk. Niemand is perfect.
De tweede keer werd ik hardop boos. “Heb je het verslag van onze vorige vergadering dan niet gelezen?”, zei ik. Toen dacht ik nog dat mensen lezen wat ik schrijf.
De derde keer zuchtte ik, en ik luchtte mijn frustratie bij mijn lief. “Hoe kan dat nu?!”, huilde ik. “Hij houdt zich absoluut niet aan de afspraken!”
De vierde keer droomde ik, de nacht na de vergadering, dat de boel compleet in het honderd liep. Meestal slaan mijn dromen op niks.

Nu wordt het dringend. Ah ja, want “we” lopen vertraging op.
‘Ik snap het niet’, schrijf ik. ‘Echt niet’, schrijf ik.

Ja natuurlijk, iedereen gaat dood, dat weet je wel.
Dat het een wetmatigheid is.
Dat het elk moment zou kunnen gebeuren.
Dat weet je wel.

Maar daar sta je dan met je kaartje, en
woorden die schrijnend tekort schieten, 

want je zou, het allerliefste, de mensen van wie je houdt,
hun geliefde willen teruggeven.

Je geeft hen een knuffel, en nog één,
en kan alleen maar hopen
dat ze voelen
dat je wou
dat je meer kon doen.

de maag, maar het hangt er wel van af wat de pot schaft.

Ik (roep naar haar van aan het fornuis): “Heb je grote honger of gewone honger?” (Bij grote honger schil ik een paar aardappelen en wortelen meer, ziet u.)
Zij: “Dat hangt er van af wat we eten.”
Ik: “Nee, dat hangt daar niet van af.” 
Zij (lichtjes teleurgesteld): “Oh…” (Duidelijk een moeilijke keuze, en ik kan het haar niet verwijten, want mijn sausjes vallen niet altijd even smeuïg uit en mijn koteletjes niet altijd even mals. Om van mijn soepen nog te zwijgen.) “Nja, grote honger dan.”

Ik ben eens benieuwd wat ze de volgende keer kiest.

Dat kwam goed uit, dat ik deze week toch al verlof had genomen om aan mijn roman te werken. Nu doe ik dat in het kader van de National Novel Writing Month (die eigenlijk internationaal is), samen met héél erg veel anderen. Doel: 50.000 woorden schrijven in 30 dagen tijd, met andere woorden: een roman schrijven op een maand. 

Het is anders. Raarder, en spannender, een beetje minder alleen. Er is een forum om te zeuren en op te scheppen, voor schrijfsprintjes en advies voor je plot. Er is een peterschap voorzien voor nieuwelingen zoals ik. En iedereen heeft een mooi woordtellertje om zijn vorderingen bij te houden.

Het is bizar, en zeker voor een perfectionist, om steeds opnieuw de boodschap te krijgen dat het deze maand gaat om kwantiteit, en meer niet. Maar vooral: niet mogen stoppen tot je 1.667 woorden geschreven hebt, werkt. Voorlopig toch.

Naar aanleiding van de aankondiging van de Belgische spoorwegvakbonden van hun 24-urenstaking volgende week:

Beste spoorwegvakbonden,

Als doorwinterde* treingebruiker meen ik u te mogen uitdagen om eens een stiptheidactie te organiseren om te protesteren tegen de beslissingen en plannen van de NMBS.

Met vriendelijke groeten,
Flora Fleempaard van de trein van 7u17 die ongeveer 1 op 5 keren effectief om 7u17 vertrekt

*Been there, done that: trein ontspoord, trein afgeschaft, trein vertraagd, machinist verdwenen, deuren die pas opengaan wanneer de spoorwegpolitie er is om de crimineel te arresteren, trein die achterwaarts terugrijdt naar de vertrekplaats, geen trein wegens staking, trein gestopt in the middle of nowhere, sardientjesgewijs sporen wegens trein gehalveerd, trein vergeten te stoppen in Brussel-Centraal.

Gelezen in Schrijven Magazine:

National Novel Writing Month (NaNoWriMo, Nationale Romanschrijfmaand) is een leuke, spontane benadering van romanschrijven. Deelnemers beginnen op 1 november met schrijven. Het doel is om een 175 pagina (50.000 woorden) tellende roman te schrijven, voor middernacht op 30 november. 

Bij NaNoWriMo zijn enthousiasme en doorzettingsvermogen belangrijker dan gekwelde virtuositeit. Vanwege de korte tijd die je hebt, is output het enige dat telt. Het gaat om kwantiteit, niet kwaliteit. Deze kamikaze benadering dwingt je om je verwachtingen naar beneden bij te stellen, om risico’s te nemen en om al doende te schrijven. Door jezelf te dwingen zo intensief te schrijven, geef je jezelf toestemming om fouten te maken. Om even het eindeloze bijschaven en herschrijven te laten voor wat het is en gewoon te creëren. Om te bouwen zonder af te breken.

Het komt erop neer dat je een account aanmaakt op http://www.nanowrimo.org/nl/ en van 1 november tot en met 30 november (beide 2009, jaja) dagelijks 3.500 woorden schrijft. Resultaat na 1 maand: een (heel erg ruwe versie van) een roman. 

Stel je voor… Het klinkt als voor het eerst in je leven de 20 kilometer door Brussel lopen: een mengeling van afzien en genot, waarbij het ene het andere zo versterkt dat je een maand na de finish nog compleet high bent.

En net zoals de aanwezigheid van die 30.000 andere lopers je meestuwen, is het ook wel een fijn idee dat 10.000 anderen elke dag van november drieduizend vijfhonderd woorden uit hun klaviertje moeten toveren.
Maar nog véél fijner zou zijn als u ook zou meedoen, denkt u niet? *lacht haar overtuigendste glimlach*

Als je soms blij bent om niks, mag je ook af en toe triestig zijn om niks.

Ik zou haar met de hele wereld willen delen, deze vrouw.

Ik zou u haar boeken in handen willen duwen en zeggen: “Lees! Ontdek! Geniet! Dit is je tijd waard.”

Ik zou willen tonen, hoe simpel, hoe hard, hoe liefdevol het instrument dat ze gebruikt is, en hoe waar.

Ik zou met zachtheid willen aandringen om het een kans te geven, het eens te proberen, te proeven wat het met u doet.

Ik zou met mijn laptop willen rondlopen om u een filmpje te tonen waarop ze haar ding doet, al was het maar om u te tonen hoe ze straalt. 

Byron Katie.
“Pijn is het resultaat van vechten met de realiteit. Altijd.”

Hij woonde in de eetkamer van mijn grootouders, mijn overgrootvader. Daar had hij een zetel, in de hoek tussen de vensterbank met sanseveria en de schouw met koperen obussen. Daar zat hij, en dat was het. Meer dan zitten deed hij niet, die vaste waarde in mijn jeugdherinneringen. Hij werd steeds ouder, ook nog na dat jaar dat de koning kwam om hem te feliciteren met zijn honderdste verjaardag, en voor de rest zat hij daar.

De enige regel was dat mijn broer en ik het niet te bont mochten maken. En het kadertje ‘God ziet u‘ ten spijt gebeurde dat wel eens. Het was soms gewoon té verleidelijk om een tent te maken van de zetels en eetkamerstoelen en elkaar dan joelend als indianen te achtervolgen, steeds maar weer de tafel rond, voor de warmgepantoffelde voeten van onze overgrootvader door.
“Wel sapristie!”, pleegde hij te dan te mompelroepen. En van pure consternatie waren we dan instant stil. Want overgrootvader zei nooit wat. Tenzij het zijn grens bereikte. Dan was het “sapristie”.