Het spijt me, dames

05apr13

Het spijt me ten zeerste, dames,
Ik heb ons chauffeursimago vandaag beklad.

(Ja, heren, u mag grijnzen. Ik heb het verdiend.)

Ik rijd met een Cambio. Dat is (voor de niet-autokenners) een autodeelsysteem, waarbij  je betaalt om af en toe een auto te mogen gebruiken. Grote voordelen:
-je hoeft zelf niet naar de carwash
-je hoeft zelf niet te stofzuigen
-geen verzekeringstoestanden en taksen
-je hoeft geen auto te kopen
-het is betrouwbaarder dan de NMBS

In elk geval: ik rijd dus maar een paar keer per maand met de auto.

Nu heeft Cambio een hoffelijkheidsregel die bepaalt dat je de auto terug inlevert met minstens één derde brandstof in de benzinetank. Wat superhandig is als je geen grote afstanden rijdt, want dan hoef je dus ook nog eens bijna nooit te tanken. Maar vandaag moest ik wel tanken, als ik me aan de regel wilde houden. En vermits ik me graag aan regels houd, ging ik dus op zoek naar een tankstation.

Het is niet dat ik nog nooit getankt heb. Maar als je zelf een auto hebt, weet je waar het hendeltje zit om het tankklepje open te doen, aan welke kant het gat zit, en dat soort dingen. Met zo’n Cambio-auto neem je gewoon nooit de moeite om op die dingen te letten. Je stapt in, en je rijdt weg.

Enfin, ik zou dus gaan tanken. Ik had onderweg al in mijn zijspiegel ontdekt dat er aan mijn kant van de wagen geen klepje zat, dus reed ik gezwind een benzinestation binnen met de rechterkant langs de pomp. Ik stapte uit en ontdekte, inderdaad, halleluja, het gat aan de rechterkant van de wagen. Ik was behoorlijk trots op mijn deductievermogen.

Vanaf dat moment ging het bergafwaarts. (Dames, dit lijkt me een goed moment om te stoppen met lezen. Het wordt niet mooi.)

In het kort: ik vond het knopje om het benzineklepje open te doen écht niet. De mevrouw van het tankstation is van achter haar kassa moeten komen. Om mij te vertellen dat ik waarschijnlijk gewoon tegen het klepje moest duwen. Schaamte. Gelukkig was het een vrouw.

Ik wist dat er sprake was van een Cambio-tankkaart. (Even tussen haakjes: ik heb geen bedrijfswagen, en dus ook geen tankkaart. Maar hoe moeilijk kan het zijn om een tankkaart te gebruiken? Duizenden zijn mij voorgegaan…) En ik vond die tankkaart! Mijn ego begon zich te herstellen van het klepjesincidentje.
De benzinestationmevrouw had duidelijk minder vertrouwen in de situatie, en bleef in mijn buurt. Eigenlijk vergezelde ze mij en “mijn” tankkaart naar de betaalautomaat. Op dat moment stopten er twee wagens, waaruit mannelijke chauffeurs stapten. Natuurlijk. Een afgang is niet compleet zonder een beetje publiek.
Bon. Ik stak die tankkaart in de automaat. De benzinemevrouw las mij letterlijk de instructies voor die het toestel gaf. Ze had natuurlijk door wat voor vlees ze in de kuip had, maar bleef vriendelijk glimlachen toen ik het toestel/haar antwoordde: “De code?! Wat voor code?”

Waarom heeft niemand mij ooit gezegd dat er een code bij een tankkaart hoort? Waarom leer je dat soort dingen niet op school, verdorie? Ik moest dus halsoverkop op zoek naar een code, terwijl die twee mannen naar elkaar stonden te gniffelen. Ik zocht en vond een code, en kwam, het schaamrood op mijn kaken, ermee aangerend op het moment dat de betaalautomaat een alarm gaf om aan te geven dat ik te lang had gewacht om mijn code in te geven. Op het moment dat de mevrouw mijn tankkaart uit de gleuf trok en de ene heer met een knikje aangaf dat hij best eerst mocht tanken, bleef er van mijn ego niet meer veel over.

De man tankte natuurlijk foutloos, en dan mocht ik weer. Jeuj. Kaart er weer in. Code ingevoerd. Code geaccepteerd. Jihaaa!
Maar. Te vroeg gejuicht. “Kilometerstand?! Waarom moet dat ding mijn kilometerstand kennen?!” Welke zot kent de kilometerstand van zijn wagen vanbuiten? Lang verhaal kort: de tweede man heeft getankt terwijl ik pen en papier zocht, de code (van pure verbazing over die kilometerstand vergeten) en de kilometerstand van mijn leenauto noteerde en naging of het ding een voorkeur had voor diesel of benzine.

Maar het wegrijden ging prima.

About these ads


3 Responses to “Het spijt me, dames”

  1. 1 Doris

    O dear. Als totaal rijbewijsloze dame knoop ik dit in mijn oren, mocht ik ooit nog een rijbewijs verwerven en gaan meedelen in die Greenwheels deelauto hier recht voor de deur.

  2. Ojee, ik moet toegeven dat ik regelmatig in dat soort genante situaties terechtkom en dat intussen gewoon ben HA! maar ik ontdek nog maar net dat je blogt en je schrijft heel leuk!

  3. 3 Flora Fleempaard

    Dankjewel, Lynn!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers op de volgende wijze: