Nachtmerrie van de stresskip
Ik snap het niet. Echt niet. Het zal wel weer aan mij liggen, vast, maar toch word ik er zo ongelooflijk pissig van. Zinloos, natuurlijk, maar ik heb mijn zet-de-stress-uit-knop nog niet gevonden.
De eerste keer dacht ik dat het iets eenmaligs was. Dat kan namelijk. Niemand is perfect.
De tweede keer werd ik hardop boos. “Heb je het verslag van onze vorige vergadering dan niet gelezen?”, zei ik. Toen dacht ik nog dat mensen lezen wat ik schrijf.
De derde keer zuchtte ik, en ik luchtte mijn frustratie bij mijn lief. “Hoe kan dat nu?!”, huilde ik. “Hij houdt zich absoluut niet aan de afspraken!”
De vierde keer droomde ik, de nacht na de vergadering, dat de boel compleet in het honderd liep. Meestal slaan mijn dromen op niks.
Nu wordt het dringend. Ah ja, want “we” lopen vertraging op.
‘Ik snap het niet’, schrijf ik. ‘Echt niet’, schrijf ik.
Filed under: Kunst - Wet | 3 Comments
-
Flora op Flickr
More Photos
Ik ben er recentelijk achter gekomen dat, als je maar blijft zeggen:ik snap het niet, je het waarschijnlijk nooit zult snappen. Als dat al een troost mag zijn en uithuilen bij je lief kan altijd nog
ik snap het precies ook niet zo goed..
maar dat zal wel aan mij liggen. geniet van je avondjes. Groeties
Ik heb ook zo’n collega…zucht…of toch soortgelijk.
Om knettergek van te worden, niet reageren op mails, scoren op de rug van een ander, liegen,…
Knettergek werd en word ik er soms van. Maar om het leefbaar te houden moet je soms keuzes maken.
1. Of je gaat de strijd aan.
2. Je trekt je er helemaal niets meer van aan en doet je eigen ding. Ook als je hem of haar eens moet platwalsen ervoor.