Koeienvlekkentroost
13Mei09
De wetenschappelijke verklaring voor haar gedrag interesseert me geen bal. Sterker nog, ik wil ze niet eens weten. Mijn eigen interpretatie is ongetwijfeld veel fijner.
Ik huilde. Zij kwam aangesneld alsof ik een potje yoghurt opengedaan had. Ze sprong op mijn schoot en bood me de spinnende warmte van haar koeienvlekkenpels. Ze geeft geen kopjes zoals standaardpoezen doen. Mademoiselle Biscuit geeft lijfjes.
Filed under: Huis-, tuin- en beestenboel | 3 Comments
-
Flora op Flickr
More Photos
Aangezien u geen wetenschappelijke uitleg wenst heb ik niks te zeggen
Geweldig als beestjes zo invoelen. Ik had dat vroeger met mn hondje. Als ik down was (euh elke dag ofzo), kwam ze naast me zitten en keek ze me aan met die twee smekende donkerbruine ogen en legde ze haar pootje op mijn been. Dan werd er even flink geknuffeld en gekroelt. Werkte beter dan menig therapie-sessie!
@Tiggie: Dat is niet eerlijk! Je maakt me nieuwsgierig! Het is niet toegestaan de blogger nieuwsgierig te maken. Nè!
Maar misschien kan je verklaringen en/of advies geven bij het lentelibido van mijn gecastreerde vriend?
@Annica: En je hoeft ze ook nooit iets uit te leggen, he. Ze begrijpen je preciés…