Mijn vader somde vroeger vaak een lijstje van types mannen op waar ik onder geen voorwaarde mee moest afkomen. Geen punkers, krapuul,… nu ja. Meisjes kwamen niet voor in zijn lijst :) Maar blijkbaar hadden mijn ouders best wel vertrouwen in mijn smaak, en dus sloten ze een voorhuwelijksspaarrekening voor me af bij de mutualiteit. “Al was het maar om uw trouwkleed te betalen.” Elk jaar stortten ze er een som geld op, en de mutualiteit deed er een percentje bij. Toen ik thuis vertrok, nam ik het over. Traditie.

Gisteren kreeg ik een brief van de mutualiteit
‘bereiken van de leeftijdsgrens voor het voorhuwelijkssparen’:
(…) Nu u 30 jaar werd kunnen wij het spaargeld uitbetalen. 30 jaar is immers de leeftijdsgrens van het voorhuwelijkssparen. (…) Wanneer u in de loop van dit jaar nog zou huwen, kan u wachten tot na het huwelijk om ontslag te nemen uit het voorhuwelijkssparen. Bij een ontslag wegens huwelijk ontvangt u immers een hoger bedrag. (…)

Lees:
(…) Nu u 30 jaar werd geven wij de hoop werkelijk op. 30 jaar is immers de leeftijdsgrens waarop het aantal huwelijksaanzoeken exponentieel afneemt. (…) Wanneer u in de loop van het jaar toch nog een slachtoffer zou vinden dat met u wil huwen, kan u wachten tot hij/zij het huwelijkscontract effectief heeft getekend om ontslag te nemen uit het voorhuwelijkssparen. In dat geval verhogen wij uw spaarbedrag omdat u vast meer tule nodig zal hebben voor uw jurk omdat u ongetwijfeld uw ranke figuur in de loop der spaarjaren verloren bent. (…)

Iemand?