Ongeverifieerde wonderen

15Apr08

Ben ik de enige die nooit aan een piano gaat zitten om de illusie in stand te houden dat ik onvermoed een virtuoos ben die notenleer noch oefening nodig heeft?

Hetzelfde met vliegen: als je maar hard genoeg rent, stijg je op, toch? Wat meteen ook verklaart waarom ik de 20 kilometer door Brussel aan een slakkengangetje zal afleggen. ;)

Monsieur Bertrand en ik kunnen elkaars gedachten lezen. Wij vinden elkaar de allerallerallerliefste die er is.

Sommige illusies zijn te mooi om te verifiëren…


Filed under: Uncategorized   |  

3 Responses to “Ongeverifieerde wonderen”  

Feed for this Entry Trackback Address
  1. 1 Oker on 15 april, 2008 said:

    Als ik buiten het tafelkleed moest uitkloppen hield in het achter me een rende heeel hard zodat het wapperde in de wind. Ik voelde me superman en hoopte dat het me zou helpen opsteigen. Lees: ik was toen minstens 16.

  2. 2 Greet on 16 april, 2008 said:

    Helemaal gelijk :)

  3. 3 Isabelle on 16 april, 2008 said:

    Soms duikt geheel uit het niets een heel warm gevoel op en het beeld van iemand die je heel graag hebt. Dat is omdat die persoon, net op dat moment, ook aan jou denkt. Toch?

Leave a Reply