Onderweg naar een pakken-en-dassenvergadering.
In mijn netste jeans en op hakkenlaarzen.
Gietende regen. Geen paraplu.

Te voet in Brussel.
Te voet kan ik me beter oriënteren dan met de metro. En ik hou niet van de metro. Te weinig zuurstof, teveel volk.

Op één of andere manier raak ik mezelf altijd kwijt in Brussel. Metro of niet. Ik dénk dan te weten waar ik ben en hoe ik mijn bestemming kan bereiken, maar blijkbaar komt het Brussel in mijn hoofd niet helemaal overeen met het echte Brussel. Ofwel draait Brussel. Dat kan ook.

Enfin. Ik ging vergaderen in de Koningsstraat, maar ik liep fijntjes op mijn hakken naar de Hertogstraat. Mis. Verkeerde… euhm… vent. De hertog. De koning.
En dan rennen. Op die hakken, map onder de arm. De koning woont niet naast de hertog.

Vijf minuutjes te laat maar. Doorweekt, dat wel. Mijn map en ik. Natte notities.
Maar ze waren aardig, die pakken en dassen. “Koffie? Koekje?”
En het werd een goeie vergadering. Nat, maar efficiënt.