Een bed van 180 op 200 is teveel voor mij alleen. Ik verdwaal erin. Raak mijn kussen kwijt, de dekens, mijn zakdoek, en het noorden.

Ik word wakker, nog half in één van mijn David Lynch-achtige dromen, en niemand die me zegt dat ik naar het toilet moet gaan en dan braaf slapen, zonder te gillen. Omdat het dak echt niet instort.

De wekker zingt drie liedjes voor ik besef dat ik James Blunt niet droom, en The White Stripes ook niet. En nog eens twee voor ik de snoozeknop raak.

Gelukkig duren de schoolvakanties geen eeuwen.